بیشتر مردم استان قزوین به زبان فارسی سخن می‌گویند. اما علاوه بر زبان فارسی، زبان‌های دیگری چون ترکی و تاتی، مراغی و رمانلویی رواج دارد. زبان ترکی بیشتر در میان مردم مناطق خرقان، ابهررود، طارم، افشاریه، بویین زهرا، در بعضی از روستاهای بشاریات، اقبال، پشگلدره، قزوین، در برخی محله‌ها همچون درب کوشک، شیخ‌آباد، گوسفند میدان  قملاق و دیمج که زمانی محل سکونت امیران، درباریان، خادمان و مأموران دربار صفوی بوده، رواج دارد.

تات‌های ساکن استان قزوین به زبان تاتی سخن می‌گویند. تاتی يک زبان واحد نيست بلكه تاتی‌های مختلف يادگارهای زبان‌ها و گويش‌های قديمی ايرانی می‌باشند كه تا آمدن تركان به نوعی حيات داشته‌اند و پس از ورود و سكونت تركان نتوانسته‌اند به صورت گسترده و در تمامی حوزه سرزمين خود به حيات خود ادامه دهند و در يک عكس‌العمل انقباضی نسبت به حضور و گسترش زبان مهمان يعنی تركی، در جزيره‌های محدود جغرافيايی و زبانی تا به امروز زنده مانده‌اند و البته چون اين گويش‌ها خود شاخه‌هايی از زبان ايرانی باستان بوده‌اند، بنابراين امروزه تاتی‌های مختلف در عين اين كه تفاوت‌های فراوان داردند، شباهت‌های زيادی نيز دارند تا جايی كه ديگران همه آن‌ها را با يک نام يعنی «تاتی» می‌خوانند.